گفت و گو با  حامد اسماعیلیون/ کتونی‌چینی

حامد اسماعیلیون از نویسندگان جوانی‌ست که با داستان بلند (یا به‌قول خودش مجموعه داستان به‌هم پیوسته‌ی) «آویشن قشنگ نیست» جایزه‌ی بهترین مجموعه داستان اول سال 1388 بنیاد ادبی گلشیری را از آن خود کرد و در جایزه‌ی ادبی روزی روزگاری مورد تقدیر قرار گرفت. این کتاب که توسط نشر ثالث روانه‌ی بازار کتاب شده به‌تازگی به‌چاپ دوم رسیده است.

متن کامل این گفت‌و گو را در جن و پری بخوانید.

دلم برای اصفهان تنگ است.

شهری که کودکی‌ام را در آن جا گذاشتم.

کتونی چینی

سلماز یگانه مهر داستان نویس جوانی است که از سال 81 داستان‌نویسی را آغاز کرد و فروردین ماه امسال نخستین مجموعه‌ی داستانی‌اش را با عنوان «تا... دمل» روانه‌ی بازار کتاب نمود. تا دمل شامل 18 داستان کوتاه از یگانه‌مهر است که توسط نشر هیلا منتشر و به همت نشر ققنوس، روانه‌ی بازار کتاب شده است.

جشنواره‌ی ادبی اصفهان نیز، دو هفته‌ی پیش از این مجموعه به عنوان یکی بهترین از مجموعه‌های داستانی منتشر شده در سال 88 تقدیر کرد.

به این بهانه با یگانه مهر گفتگویی داشتم که در ادامه می‌آید:

کتونی چینی

این گفتگو را به بهانه‌ی انتشار دومین مجموعه داستان محمد حسینی٬ «نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما» با او انجام دادم که در جن و پری منتشر شد.

جایی خواندم که سمیعی گفته بود داستان «نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما»٬ داستانی استعارین است. راستش با نظر ایشان موافق نیستم و البته دوست داشتم تعریف ایشان را از استعاره و داستان استعارین بدانم تا در من رفع اشکال شود.

برای خواندن این گفت و گو روی لینک بالا (جن و پری) کلیک کنید.

گفت وگو با حسن فرهنگی٬ داستان نویس و منتقد

کتونی چینی

داستان نویس ایرانی با «جلسه داستان» غریبه نیست. او برای ارائه و اصلاح اثرش نیاز به مخاطبی دارد که بر چم و خم های داستان نویسی آشنا باشد و نقاط ضعف و قوتش را تشخیص دهد. او از نخستین روزهای نشستن در این نشست ها شرکت داشته و امروز هم دارد. چه بسیار نویسندگان تازه کار که در این جلسات به اشتباه راهنمایی شده اند و به بیراهه رفته اند و چه بسیار کسانی که ناامید در نیمه راه بازمانده اند. اما «کارگاه آموزش داستان نویسی» پدیده یی نوظهور است. از عمر این کارگاه ها یکی دو دهه بیشتر نمی گذرد و به همین دلیل بسیاری بر سر مفید بودن یا نبودن شان اختلاف دارند.در همین راستا گفت وگویی داشتیم با حسن فرهنگی که تا چندی پیش یکی از همین کارگاه ها را اداره می کرد. فرهنگی برای ادبیاتی ها نویسنده یی نام آشناست که همواره در تلاش برای خلق گونه های بکر داستان نویسی است. از او تاکنون آثاری چون «زن ها شبیه هم می خندند»، «لیلی بهانه ناگزیر»، «خاطرات عاشقانه یک گدا» و... منتشر شده است و هم اکنون نیز کتابی در نقد «کلیدر» محمود دولت آبادی با عنوان «بازخوانی خشونت پذیری زنان ایرانی» در دست انتشار دارد.

گفت وگوی کتونی چینی با دکتر محمدعلی الستی، نویسنده و پژوهشگر؛

دکتر محمدعلی الستی، پژوهشگر، نویسنده، مدیر پژوهشکده مطالعات انسانی و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی تهران است. الستی 19 سال است که در دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی کشور تدریس می‌کند. او تاکنون دو کتاب «روابط عمومی در 14 گفتار» و «گفت وگوی رادیو» را منتشر کرده و «جامعه‌شناسی روابط عمومی» را در دست انتشار دارد.
الستی همچنین مقاله‌های علمی، تخصصی و کاربردی بسیاری در حوزه‌های مطالعات ارتباطی، جامعه‌پژوهی ارتباطات، تحلیل رسانه‌ها، نشانه‌شناسی و روابط عمومی منتشر کرده است. 

«تپه‌هایی چون فیل‌های سفید» داستان زوجی‌ست که به دنبال یافتن «خوشبختی» سفری توریستی را آغاز کرده‌اند. سفری بی‌آغاز و بی‌پایان. اما در میانه‌ی این سفر، مرد و معشوقه‌اش به ناچار درگیر وضعی می‌شوند که منجر به نوعی رویارویی تمام عیار می‌گردد. دختر که دیدی رمانتیک و تا حدودی شرقی و شاعرانه به خوشبختی دارد باردار شده و ورود کودک را به رابطه‌ی عاشقانه‌اش، تشکیل خانواده‌ی آرمانی و تکمیل و خان آخر این جستجو می‌داند. اما در نقطه‌ی مقابل، مرد، این نطفه‌ی ناخواسته را سدی بر هنجارگریزی شیرین خود و معشوقه‌اش می‌بیند و ادامه‌ی این سفر را با وجود کودکی که قسمتی از آزادی او و معشوقه‌اش را محدود می‌کند، ناممکن و بیهوده می‌پندارد.

گفتگو با سیدرضاشکراللهی، سردبیر سایت خبری-هنری هفتان

کتونی چینی

دنیای مجازی اینترنت شاید همان­قدر که برای بسیاری دنیای فرار از مرزها و بایدهاست، برای بعضی دنیایی جدی، پر اهمیت و کارساز باشد. پدیده­ی اینترنت آرام آرام و خاموش در زندگی­مان نفوذ کرده و برای بسیاری­مان نیازی روزمره از زندگی شخصی و حرفه­ای شده است. در این قحطی نشریات کاغذی تخصصی ادبیات، شاهد ظهور گسترده­ی مجلات و سایت­های ادبی در دنیای مجازی بوده­ایم: پایگاه­هایی تازه برای دوست­داران ادبیات. اما بی­شک هر پدیده­ی تازه­ای مشکلات تازه­ای را هم یدک می­کشد. این دنیای بی باید آیا می­تواند بستری برای فعالیت­های جدی و پاسخ­­گویی به نیازهای جدی ما فراهم کند؟ ما تا چه حد می­توانیم به نوشته­های روی نمایشگر اعتماد کنیم؟

به دنبال یافتن پاسخ این­ها و صدها سوال دیگر به سراغ سیدرضا شکراللهی، صاحب سایت ادبی-هنری خوابگرد و سردبیر سایت خبری-هنری هفتان رفتم. البته به فراخور موضوع مصاحبه، به شیوه­ی «اینترنتی»!

«در وهله‌ی اول باید داستان نوشت٬ داستان خاص٬ باید ساخت٬ به هر شکلی و هر جور...

فقط مهم این است که راست بگویی.»