اسلحه­اش را گرفت سمتم و سه بار شلیک کرد: «کیو... کیو... کیو...» خودم را طاقباز انداختم روی فرش: «آخخخخ» و زیر چشمی نگاهش کردم که لوله­ی هفت تیر را فوت کرد و تفنگ پلاستیکی را توی کمر زیرشلواری­اش بند کرد. گفت: «کشتمتتت...» جلو که آمد چشم­هام را باز کردم و محکم بغلش کردم. اخم کرد: «قبول نیست... تو مرده­ای... نباید تکون بخوری...» بینی کوچکش را بین دو انگشتم گرفتم: «خوب دوباره زنده شدم.» با حرکت سر، بینی­اش را از بین انگشت­هام بیرون کشید: «نخیرم... بابا گفته مرده­ها همیشه مرده می­مونن.» گونه­اش را بوسیدم: «خوب اگه باور کنی زنده­ن دوباره زنده می­شن... حالا یه بوس بده...» و صورتم را کمی جلو بردم. از بغلم بلند شد و رفت سمت در اتاق. پاهای کوچکش را می­کوبید زمین. داد زد: «نخیرم... بچه بازی که نیستش خانوم... تو جر زنی... جر زن.» داد زدم: «قهر قهر تا روز قیامت...» و خندیدم. صدای خواب آلود همسرم از اتاق خوابمان آمد: «چته باز سر صبح؟»

بلند گفتم: «هیچچی...» اتاق پر بود از اسباب بازی. از روی فرش بلند شدم و رفتم کنار پنجره. 

- «بابا بیا ببین این مامان خانوم چی می­گه... اعباص منو داغون کرده...»

گفتگو با سیدرضاشکراللهی، سردبیر سایت خبری-هنری هفتان

کتونی چینی

دنیای مجازی اینترنت شاید همان­قدر که برای بسیاری دنیای فرار از مرزها و بایدهاست، برای بعضی دنیایی جدی، پر اهمیت و کارساز باشد. پدیده­ی اینترنت آرام آرام و خاموش در زندگی­مان نفوذ کرده و برای بسیاری­مان نیازی روزمره از زندگی شخصی و حرفه­ای شده است. در این قحطی نشریات کاغذی تخصصی ادبیات، شاهد ظهور گسترده­ی مجلات و سایت­های ادبی در دنیای مجازی بوده­ایم: پایگاه­هایی تازه برای دوست­داران ادبیات. اما بی­شک هر پدیده­ی تازه­ای مشکلات تازه­ای را هم یدک می­کشد. این دنیای بی باید آیا می­تواند بستری برای فعالیت­های جدی و پاسخ­­گویی به نیازهای جدی ما فراهم کند؟ ما تا چه حد می­توانیم به نوشته­های روی نمایشگر اعتماد کنیم؟

به دنبال یافتن پاسخ این­ها و صدها سوال دیگر به سراغ سیدرضا شکراللهی، صاحب سایت ادبی-هنری خوابگرد و سردبیر سایت خبری-هنری هفتان رفتم. البته به فراخور موضوع مصاحبه، به شیوه­ی «اینترنتی»!

گفت: «می... می­خوری م...م...محبوبه؟»

کیسه­ی پفک را گرفت جلوم. گفتم: «بچه شدی تو هم؟»

دستش را عقب کشید. دو سال می­شد که عروسی کرده بودیم. از روی مبل بلند شد. رفت کنار پنجره و پرده کرکره را بالا داد. نور هجوم آورد توی هال. تلویزیون روشن بود. گفت: «تا...تا...تازه اوم...مدن؟»

«در وهله‌ی اول باید داستان نوشت٬ داستان خاص٬ باید ساخت٬ به هر شکلی و هر جور...

فقط مهم این است که راست بگویی.»

«راز»

شب از بستر خاموشی

بر کدامین اشک می‌خندد؟

چشمان سبزت

به یاد پژمردگی شانه‌هایم

در پناه کدامین آغوش می‌گرید؟

 «راز که رفت، اون­قدر نشست تنگ دل حمید، مث آینه­ى دق تا مرد.»

به سیگارش پک زد. از پشت میز بلند شد و رفت کنار پنجره. 

ـ «حمید به­م گفت. مىگفت اون شب هق هق گریه مىکرده، تو خواب داد مى­زده راز، راز...»

گفتم: «مىدونى صادق، اصلن به­ش نمى­یو­مد که یه روز، یعنى پهلوون اصلن...»

گلى ترقى، نویسنده، مترجم، فیلم­نامه­نویس و شاعر معاصر در سال ۱۳۱۸ در تهران متولد شد.

پدرش - لطف­الله ترقى- مدیر مجله­ى «ترقى» و از اهالى قلم و اندیشه بود. بیشتر داستان­هاى پدر او پاورقى بود و البته رمانى هم نوشت که هیچ­گاه منتشر نشد.

این ادبیات چه تقدسى مى­تواند داشته باشد براى من؟ مگر نه که مى­نویسم تا رها شوم؟ مگر نه که شعر من، داستان من پشت پایى­ست به تمام این­ها؟ چطور قبول کنم؟ تقدس شکنى من برایم تقدس پیدا نمى­کند. نه. نمى­کند.

داشتم تو سایت­هاى ادبى گشتى مى­زدم دنبال خبرى براى لینک که چشمم افتاد به نوشته­اى از دوست ظاهرن نوجوانى به اسم: "شاهین مجتبا پور" . این که مى­گویم ظاهرن نوجوان، خصومت نیست؛ هر چه گشتم و پرسیدم، نشانه­اى از این آقا پیدا نشد.